Απεικόνιση (Ριζοσπαστικού Συντηρητισμού)

Βρείτε δυο όμοιες κόλλες χαρτί.Τοποθετήστε τη μία ακριβώς επάνω στην άλλη. Εφαρμόστε οποιαδήποτε παραμόρφωση θέλετε στο επάνω φύλλο χαρτιού χωρίς να το σκίσετε. Φτιάξτε βαρκούλα, σαγίτα, νερόμπαλλα, τσαλακώστε το, οτιδήποτε! Φροντίστε όμως, κάθε σημείο του επάνω φύλλου να είναι τελικά επάνω από οποιοδήποτε του κάτω. Να μην υπάρχει δηλαδή υπέρβαση των ορίων της κάτω κόλλας.

Εχει τοπολογικά αποδειχθεί ότι οποιαδήποτε παραμόρφωση και αν υποστεί το επάνω φύλλο χαρτιού, θα υπάρχει τουλάχιστο ένα σημείο του που θα βρίσκεται ακριβώς επάνω από αυτό στο οποίο βρισκόταν πριν την παραμόρφωση. (Θεώρημα Σταθερού Σημείου του Brouwer) Αλλά, ας μην πιστέψουμε τους μαθηματικούς και ας το αποδείξουμε μόνοι μας.

Στην προσπάθεια μας να βρούμε την καλύτερη μέθοδο ελαχιστοποίησης των σημείων του επάνω φύλλου που συμπίπτουν με τα αντίστοιχα του κάτω θα πρότεινα το εξής πρώτο βήμα: Τσακίστε το επάνω φύλλο ακριβώς στη μέση και τοποθετήστε το ακριβώς κάθετα επάνω στο κάτω φύλλο! Καλή κίνηση! Πριν είχαμε όλα τα σημεία να συμπίπτουν, τώρα μόνο μιά γραμμούλα από σημεία. (ευθύγραμμο τμήμα) Τα επόμενα βήματα είναι λίγο βαρετά επαναληπτικά: Τσακίστε ξανά το επάνω φύλλο στη μέση μειώνοντας συνεχώς τη γραμμή επαφής χωρίς, να αλλάξετε τη γωνία, ξανά, και ξανά…

Εαν είχαμε χαρτί απόλυτης πλαστικότητας θα καταλήγαμε αργά ή γρήγορα, σε μία τρίχα χαρτιού, απειροελάχιστου πάχους που θα βρισκόταν κάθετα πάνω από ένα (ευκλείδιο) σημείο του κάτω φύλλου χαρτιού. Εφόσον όλα τα σημεία του επάνω φύλλου θα βρίσκονται επάνω από ένα σημείο του κάτω, αυτό θα ισχύει και για το σημείο που ήταν το αρχικά αντίστοιχο του. Πιστεύω ότι η μέθοδος που περιγράφτηκε εδώ, είναι η ταχύτερη για την απόδειξη του θεωρήματος αλλά, ακόμη και αν κάνω λάθος, είναι πολύ ικανοποιητική αφού μειώνει δραστικότατα τα σημεία που συμπίπτουν, με κάθε βήμα· με το δε πρώτο, ριζοσπαστικά.

Τώρα, ας φαντασθούμε ότι η κάτω σελίδα είναι το ιστορικό γεγονός στο χρονικό σημείο t1 και η επάνω στο t2. To σημείο t2 είναι αμέσως μετά από το t1.* Αυτό δεν είναι και τόσο αυθαίρετη «φαντασίωση», μιας και η ιστορική επιστήμη υποστηρίζει ότι αυτό ακριβώς είναι εν πολλοίς, η Ιστορία. «Η Ιστορία πλάθει τον εαυτό της» όπως, κάπως ποιητικά, το έθεσε ο Engels· είτε «πλάσει» βαρκούλα, νερόμπαλλα, είτε οτιδήποτε άλλο. Πιό επίσημα: Kάθε ιστορικό γεγονός είναι, μέσω διαφόρων «διαδικασιών», αποτέλεσμα του προηγούμενου του. Στα Μαθηματικά, θα μιλούσαμε για μία συνάρτηση (μέθοδο) απεικόνισης των σημείων του παλαιότερου στο νεώτερο. Ετσι συνδέσαμε Τοπολογία και Ιστορία, τουλάχιστον στην φαντασία μας! Επίσης, δείξαμε ότι οποιαδήποτε αλλαγή όσο ριζοσπαστική και αν φαίνεται, αφήνει τουλάχιστον ένα σημείο στη θέση του.

Εδώ πρέπει να συμπληρώσω ότι το θεώρημα του Brouwer μιλάει γιά συνεχείς συναρτήσεις (μεθόδους) και το αντίστοιχο τοπολογικό θεώρημα για κυρτά σχήματα. Είναι απαραίτητο, κυρίως για ζητήματα ψυχικής υγείας, να δεχθούμε ότι αυτό ισχύει για την Ιστορία. Οτι, δηλαδή, σε απειροελάχιστα χρονικά διαστήματα συμβαίνουν και απειροελάχιστες μεταβολές. Εάν δεν ίσχυε αυτό, η Ιστορία θα ήταν (απλώς) χαοτική και οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης της θα θύμιζε πολύ περισσότερο το απόκρυφο παρά το επιστημονικό. Οσον αφορά το τοπολογικό μέρος, είναι λίγο πιό εύκολο να δεχθούμε την «κυρτότητα του σώματος της Ιστορίας». Θυμίζω ότι η οποιαδήποτε παραμόρφωση του επάνω φύλλου θα πρέπει να του επιτρέπει να χωράει πλήρως στο κάτω. Στα μη κυρτά σχήματα αυτό δεν ισχύει. Κάνοντας την αναγωγή, χωρίς το Κυρτό και το Συνεχές, θα μπορούσαμε να αναμένουμε ότι μία ιστορική μεταβολή θα μπορούσε να θέσει σημεία της προηγούμενης κατάστασης εκτός, (Ιστορίας, Κόσμου, Χωροχρονικού Συνεχούς και μη χειρότερα) σε μία στιγμή. Φθίνον Χάος. Αλλά στην κυριολεξία! Οτι και να πει κανείς, ακόμη και σε καιρούς κρίσης, σε τέτοιο χάλι σίγουρα δεν βρισκόμαστε.

Εν κατακλείδι, και κάτι χρηστικό, ως μόττο Ριζοσπαστικού Συντηρητισμού:

Εφάρμοσε τις ριζοσπαστικότερες μεθόδους, ακόμη και τις πιο κραυγαλέα ρηξικέλευθες, αλλά φρόντισε ΕΣΥ να είσαι βολεμένος στο σταθερό σημείο του Brouwer.

* (Για περισσότερη ακρίβεια του «αμέσως μετά», t2 – t1 = Χρόνος Planck μιας και οτιδήποτε μπορεί να συμβεί σε μικρότερο χρονικό διάστημα δεν ανήκει στον κόσμο μας)

Advertisements

Dissimilem similitudinem

Omnis (ergo) figura tanto evidentius veritatem demonstrat quanto apertius -per dissimilem similitudinem- figuram se esse et non veritatem probat

Ας φαντασθούμε ένα πείραμα παρόμοιο με αυτό του Turing περί νοημοσύνης μηχανής.

Χτυπάει το τηλέφωνο και η φωνή μας συστήνεται ως ο Χ (κάποιο διάσημο πρόσωπο που όμως δεν γνωρίζουμε προσωπικά)…

Σεναριο Α) …Στη συνέχεια ακολουθεί μια μάλλον κανονική καθημερινή συζήτηση. Ο Χ μας ακούγεται κάπως διαφορετικός από ότι τον έχουμε συνηθίσει στα ΜΜΕ΄ πιθανώς κάπως γερασμένος, ίσως συνηθισμένος, και στερούμενος των περισσότερων ιδιαιτεροτήτων που τον χαρακτηρίζουν στη μνήμη όλων μας.

Σεναριο Β) …Στη συνέχεια ακολουθεί μια συζήτηση, πλήρως σχετιζόμενη με το λόγο για τον οποίον αυτός είναι διάσημος, όπου ο Χ ακούγεται ακριβώς όπως θα τον περιμέναμε από την εμπειρία μας από τα ΜΜΕ. Δεν χάνει μάλιστα, καμμία ευκαιρία να επαναλάβει πολλές από τις αγαπημένες του φράσεις και απόψεις με τον απολύτως αναμενόμενο ιδιαίτερο του τρόπο.

Ποιος είναι πιθανότερα ο πραγματικός Χ και ποιός κάποιος επίδοξος μίμος από τους προσφάτως ευδοκιμούντες στην τηλεόραση;

Θέλω να πιστεύω ότι όλοι συμφωνούμε στο Σενάριο Α. Τελικά, τόσα χρόνια, θα έχει γεράσει και αυτός. Πιθανώς θα έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Αλλαξε! Διαφοροποιήθηκε από την εμπεδωμένη για αυτόν ΕΙΚΟΝΑ του.

Η εικόνα αστοχεί όταν τείνει στο εικονιζόμενο.

Μικρό σχόλιο για Προοδευτικούς, Ριζο-σπαστικούς και άλλους ψυχάκηδες.

– ΤΟ ΡΟΛΟΙ –

Το ρολόι λοι λοι.
Το ρολόι το καλό,
την ώρα για να λέω,
στο χέρι το φορώ.

Το ρολόι λοι λοι.
Το ρολόι το καλό
μου το είχαν κάνει δώρο
σαν επήγα στο στρατό.

Κι απο τότε το ρολόι,
το ρολόι το καλό,
στο χέρι το φοράω
και συνέχεια το κυττώ.

Κι αν χαλάσει το ρολόι,
το ρολόι το καλό,
αμέσως θα το πάω
στον ωρολογοποιό.

Κι αν δε φτιάχνει το ρολόι,
το ρολόι το καλό,
θα πάω ν’ αγοράσω άλλο
να΄ν΄ακόμη πιο καλό.

Κι αν δε βρω άλλο ρολόι
σαν κι αυτό τόσο καλό,
θα κρατήσω το παλιό μου
κι ας μην είναι πια σωστό.

Κι όταν μου ρωτούν την ώρα,
δεν θα πρέπει να κυττώ,
θα την έχω μάθει απ’έξω
μια για πάντα απ’αυτό.

Ρολόι Μου.

ΟΛΙΓΩΝ ΜΟΜΦΗ και ΚΟΛΟΝΟΣΚΟΠΗΣΗ

Σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα απαιτείται, έστω και στοιχειώδης, γνώση οι αποφάσεις λαμβάνονται επιλεκτικά!

Στην Θεραπεία Ασθενειών αποφασίζουν οι Ιατροί,

Στην Οικοδόμηση αποφασίζουν οι Αρχιτέκτονες και οι Πολιτικοί Μηχανικοί,

Στην Επιδιόρθωση Σωληνώσεων αποφασίζουν οι Υδραυλικοί κλπ.

Στο μόνο σημείο όπου μπορούμε, ως μη ειδήμονες, να εκφράσουμε την γνώμη μας είναι στον Αισθητικό Τομέα. Πχ, «Θέλω χρυσούς σωλήνες στην αποχέτευση γιατί ο χρυσός μας φέρνει κοντά», «Θέλω περβάζια από τερρακότα γιατί μου αρέσει η λέξη», «Μην αφήσει σημάδια η κολονοσκόπηση γιατί έχω ραντεβού» κλπ.

Στην Δημοκρατία, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, πιστεύουμε ότι, όσον αφορά στην κυβέρνηση του κράτους που ανήκουμε, όλες οι γνώμες είναι ίσης βαρύτητας, ακόμα και στο καθαρά μη αισθητικό μέρος, εάν μπορεί καν να νοείται αισθητικός παράγων σε αυτήν την επιλογή. Αυτές οι θρυλικές γριές, στα χωριά, που ψήφιζαν τον Καραμανλή γιατί ήταν έμορφος κερδίζουν ξαφνικά την συμπάθειά μας!

Ολιγαρχία έχουμε και στην Δημοκρατία. Γιά μερικά χρόνια; ΝΑΙ!, Εκλεγμένη από όλους; ΝΑΙ! Με επιλέξιμους δια να άρξουν όλους σε ικανή ηλικία; ΝΑΙ! Αλλά ΑΡΧΟΥΝ ΟΛΙΓΟΙ, ούτως ή άλλως! Ολίγοι από όλους επιλεγμένοι από όλους και όχι ικανότεροι από ικανούς επιλεγμένοι από ικανούς! Το μόνο όμως που όλοι έχουν ισότιμο με τους ικανούς είναι το αισθητικό κριτήριο.Οπουδήποτε αλλού υστερούν. Αρα, ο μόνος κίνδυνος είναι ότι δεν θα μας αρέσουν οι ικανοί και γιά αυτό δημοσκοπούμαστε όλοι. Αλλά γιατί θα συνέβαινε αυτό; (Η λέξη «ικανός» χρησιμοποιείται με την ίδια ακριβώς έννοια που ισχύει γιά τους Ιατρούς, Αρχιτέκτονες, Υδραυλικούς κλπ)

Πιστέυω ότι σε αυτό διαφέρει η δημοκρατία απο τον ελιτισμό. Ο δημοκράτης πιστεύει ότι το να συμφωνούν μαζί του και οι ηλίθιοι είναι ενίσχυση της ορθότητας των συλλογισμών του. Η άποψη δε, ότι ο ελιτισμός οδηγεί απαραίτητα, σε απεχθή ολιγαρχία είναι αποτέλεσμα αυτογνωσίας των πολλών, μάλλον, παρά εσωτερική αδυναμία της προσέγγισης!

Οποιαδήποτε σημειολογική σύνδεση της κολονοσκόπησης με την δημοσκόπηση είναι καθαρά συμπτωματική.

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΘΗΚΗΣ και Η ΑΠΟΧΗ

Φαντασθήτε ότι το ζητούμενο είναι να αποφασίσουμε τι χρώμα θα βάψουμε μία αποθήκη. Σε αυτό το θέμα οποιοσδήποτε θα έχει τουλάχιστον μία γνώμη. Είναι ένα ασήμαντο πρόβλημα με πολλές ισότιμες λύσεις που δεν επηρρεάζουν κάτι κρίσιμο. 

Τώρα φαντασθήτε ότι  θέλουμε να βρούμε το σωστό φάρμακο γιά μία δύσκολη ασθένεια. Είναι ένα σοβαρό προβλημα που απαιτεί βαθιά γνώση του θέματος και το αποτέλεσμα της προσέγγισης είναι κρίσιμο. Οι προσφερόμενες λύσεις είναι ελάχιστες και η επιλογή μεταξύ αυτών δυσκολότατη.

Γενικά, όσο πιό κρίσιμο είναι ένα πρόβλημα τόσο περιορίζονται και οι άξιες λόγου λύσεις που προσφέρονται σε αυτό! Αυξάνει δηλαδή η απαιτούμενη φερεγγυότητα, ως αποτέλεσμα εξειδικευμένης γνώσης, που είναι απαραίτητη γιά την προσφορά γνώμης.

Αρα, η κρισιμότητα ενός προβλήματος είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των λύσεων που προσφέρονται σε αυτό!

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

The time spent on any item of the agenda will be in inverse proportion to the sum involved (Parkinson’s Law of Triviality)

In any dispute, the intensity of feeling is inversely proportional to the value of the issues at stake (Sayre’s Law)

Φοβάμαι, ότι εδώ κρύβεται και ένα απο τα βαθύτερα “συστημικά προβλήματα” της Δημοκρατίας. Εαν η διακυβέρνηση ενός κράτους θεωρείται μη κρίσιμη υπόθεση, η πληθώρα γνωμών περί ταύτης είναι επιθυμητή –εάν μη τι άλλω– χάριν ποικιλίας. Εάν όμως δεν είναι κρίσιμη υπόθεση, προς τι η απασχόλησις;

Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΗΛΙΘΙΟ

Ο κομουνισμός σε κάνει ηλίθιο, γιατί από τη φράση
“Δεν μπορεί καθένας να είναι πλούσιος και επιτυχημένος”
συμπεραίνει ότι
“Δεν πρέπει κανένας να είναι πλούσιος ή επιτυχημένος”

Γι’αυτό και όλοι οι κομμουνιστές είναι πτωχοί και αποτυχημένοι. Αυτό που είναι ακόμη πιό ηλίθιο, είναι ότι είναι περήφανοι για αυτό!

Ακόμη και το πασιφανές “Καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος” αμφισβητείται από τον κομμουνιστή! Για λόγους “Κοινωνικής Δικαιοσύνης”.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο κομμουνισμός άνθισε σε χώρες με πληθυσμό τόσο αναλφάβητο και αμόρφωτο που άγγιζε την ηλιθιότητα. Πριν να έρθει στην εξουσία, τα κονδύλια ήταν μικρά και δεν μπορούσε να εκπαιδεύσει τους συμμετέχοντες. Την πρώτη φορά, πχ., έγινε με γερμανικά κονδύλια και όλοι γνωρίζουμε πόσο τσιγγούνηδες είναι οι Γερμαναράδες. Ενα εισιτήριο τρένου Ελβετία-Ρωσία! ΜΟΝΟ Aller (sans Retours) και ένα παρωχημένο tour guide, με τίτλο “Das Kapital”!
Αργότερα αυτό άλλαξε. Ιδρύθηκαν ευαγή ιδρύματα που έδιναν Βεβαιώσεις Κομμουνιστικής Ηλιθιότητας. Πολλοί πιστεύουν οτι παραρτήματα αυτών υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, και στα δικά μας πανεπιστήμια! Πριν ανακαλυφθεί ότι και τα φυτά έχουν αισθήματα, τα λέγαμε “θερμοκήπια” και τους κομμουνιστές που αποφοιτούσαν από αυτά “φυτά”.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, δεν είναι απαραίτητες οι Βεβαιώσεις. Αρκεί να είσαι πρόθυμος να εισαχθείς στο Κόμμα. Αυτό, και λογικά άλλωστε, θεωρείται αυτόματα Βεβαίωση!

Ο κομμουνιστής, όπως και όλοι οι ηλίθιοι είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ και ΑΝΑΔΕΛΦΟΣ! Είναι σαν τους παλιούς που έλεγαν “Με κάνεις εμένα πρωθυπουργό; Γιά μία μερα μόνο! Θα σου δείξω εγώ”
Τι εννοώ με αυτό; Δείτε αυτές τις προτάσεις:
“Η Σοβιετική Ενωση ήταν Ολοκληρωτικοί Δικτάτορες!”
“Η Κίνα είναι Καπιταλιστική με κομμουνιστικό φερετζέ μόνο!”
“Ο Κάστρο πρόδωσε τον ΤΣΕ!”
Η και αυτές:
” Ο Ζαχαριάδης είναι ήρωας – Ο Κλάρας όχι”
“Η Παπαρήγα είναι ξεπερασμένη!”
“Ο Τσίπρας είναι ψευτο-Πασόκος!”
κλπ. κλπ.
Αυτές είναι φράσεις “καθημερινών” κομουνιστών!
Πιστεύει, δηλαδή, ότι μόνο ο δικός του κομμουνισμός είναι αληθινός! Οι άλλοι είναι Αιρετικοί.
Βέβαια, όπως κάθε ηλίθιος φανατικός είναι και ψυχοπαθής δολοφόνος. ΘΥΜΑΤΑ: Τροτσκι, Τουχατσεφσκι, Κουν είναι μόνο οι επιφανέστεροι!
Κατά τα άλλα, ένα από τα όπλα του, ενάντια στην χριστιανική εκκλησία είναι η -πριν από 400 χρόνια- ύπαρξη της Ιεράς Εξέτασης!

Ακόμη και η ίδια η γέννηση του διαλεκτικού υλισμού, που είναι η φιλοσοφική βάση του κομμουνισμού, ήταν αποτέλεσμα εγκλήματος. Φροϋδικού τύπου! Ο Οιδίπους-Μαρξ σκότωσε τον Λάϊο-Χέγκελ για την Ιοκάστη-Διαλεκτική. Με μόνη διαφορά ότι δεν χρειάσθηκε, αργότερα, να λύσει κάποιο σοβαρό “σφίγγειο” πρόβλημα για να τα καταφέρει. Ας μην ξεχνάμε ότι, το μόνο πρόβλημα που είχε τεθεί, ήταν αν το “ΟΧΙ” είναι αντιθετο του “ΝΑΙ” ή το “ΝΑΙ” αντίθετο του “ΟΧΙ”. Επ’ ουδενί, δηλαδή, οτιδήποτε που να ορίζει την φύση του ανθρώπου.
 
Ο “ορθόδοξος” κομμουνιστής πιστεύει οτι καμμία πολιτική δήλωση δεν είναι πλήρης εάν δεν περιέχει τις λέξεις “Πλουτοκρατία”, “Κεφάλαιο” και “Λαός”.
Εδώ πρέπει να παραδεχθώ ότι οι σύγχρονοι ψυχολόγοι το αποκαλούν “Ψυχωτική Εμμονή” και όχι “Ηλιθιότητα”. Αλλά δεν θα τα χαλάσουμε εκεί!